Het gezicht achter Praktijk Lief en Leef

Mijn verhaal

Zorgen voor anderen loopt als een rode draad door mijn leven.

Ik groeide op als oudste dochter in een gezin met vijf kinderen en wist als klein meisje al dat ik later met mensen wilde werken. Uiteindelijk werkte ik 24 jaar in de jeugdzorg en hulpverlening, onder andere als gezinsbehandelaar en in de crisishulpverlening.

Ik was gewend om te zorgen, verantwoordelijkheid te nemen en door te gaan. Tot mijn eigen lichaam steeds duidelijker liet merken: zo wil ik niet verder.

Dat werd voor mij het begin van iets nieuws.

In 2023 ontstond Lief & Leef. Een plek waar ik niet alleen wil kijken naar wat iemand weet of denkt, maar juist ook naar wat het lichaam vertelt en naar de patronen die vaak al veel langer meespelen.

Ik ken het patroon van blijven doorgaan

Zelf ben ik moeder van drie jongens. In 2013 werd ik moeder van een tweeling en in 2018 kwam daar nog een zoon bij.

Het moederschap heeft me veel gebracht, maar liet me ook ervaren hoe gemakkelijk je jezelf kunt kwijtraken wanneer je veel zorgt en verantwoordelijkheid draagt.

Doorgaan terwijl je moe bent.
Rekening houden met iedereen om je heen.
Niet goed meer weten wat je zelf nodig hebt.
En pas achteraf merken: dit was eigenlijk te veel voor mij.

Juist daarom raakt dit thema mij zo.

In mijn praktijk begeleid ik vrouwen die veel voor anderen klaarstaan en merken dat ze zichzelf daarin gemakkelijk voorbijlopen.

We onderzoeken samen wat er gebeurt op de momenten waarop je automatisch doorgaat, je aanpast of ja zegt terwijl iets in jou eigenlijk iets anders aangeeft.

Daarbij werken we niet alleen met woorden. Met lichaamsgericht werk, IFS en systemisch werk onderzoeken we ook wat je lichaam laat zien en welke delen en patronen in jou meespelen.

Niet om iets aan jou te ‘repareren’, maar om je te helpen eerder op te merken wat er in jou gebeurt en beter te voelen wat jij nodig hebt.

Ik ben daarin warm en betrokken, maar ook duidelijk. Ik luister, observeer, stel vragen en spiegel wat ik zie. Soms praten we. Soms vertragen we juist en staan we stil bij wat je lichaam vertelt.

Zodat er steeds wat meer ruimte ontstaat om niet automatisch door te gaan, maar jezelf daarin ook mee te nemen.

Liefs,
Marije te Velde